Mijały dnie i tygodnie a moto płynał sobie do Polski. Marek monitorował jak mu to idzie, aż w Niedziele dopłynął do Gdańska! Od piątku naciskałem na spedycje do jak najszybszego wydania mi motocykla. W poniedziałek sie nie da, bo złożą tylko wniosek o rozładunek kontenera... We wtroek się nie da, bo rozładuja tylko kontener,  środę może sie da, ale lepiej czekać, az dadzą znać, że sie da.... Qrna, jak w Urugwaju. Chłopaki, też jakoś mało zdecydowani na odbiór nic mi nie pisali kiedy chcą odebrać swoje motocykle, więc napisałem wszystkim , że jadę w środę odebrać motocykle z Pretorem i Władkiem, nie czekając już na ich maile. W poniedziałek o 18tej wsadziłem tyłek w ciężarówke. Środa o 6 rano, zabrałem Pretora z Warszawy. Zanim to miasto dostało porannego zatwardzenia ( korki) , byliśmy juz w drodze do Gdańska. Pomimo polowania okupanta na nas ( Misiaki), dotarliśmy tam juz o 11 tej. A tam nic... Jak zwykle nikt nic nie wie... Pan lub Pani ( nie wiem jaką duszę ma ten facet), dopiero po naszym telefonie, że już jesteśmy w porcie, zabrał sie za wypełnianie dokumentów! Exellent! JUż po 2 godzinach przyjechał do portu je złożyć. Wiecie dlaczego podjeli sie spedycji naszej wyprawy. Bo nikt normalnie pracujący nie zleca na pewno im roboty po raz drugi. Godzinke potem okazało się, że dzisiaj sie nie uda odebrać motocykli, bo niedawno pies od narkotyków coś w nich wyczuł , a dzisiaj go już nie ma bo pojechał kalibrować nos! NO i w tym momencie zalała mnie krew. Najpierw udaliśmy sie do kierownika zmiany celników ( co mamy do stracenia? Nic!) Pan ze spedycji blady ze strachu. W gatkach ma pewnie kupkę. Ale Pan kierownik, uczynny i spoko, obiecał po 3 minutach, że zrobi dzisiaj co trzeba, ale operacyjni nas muszą puścić. Lecimy więc piętro niżej... Wychodzi antyterrorysta i gada, że psa juz nie ma i będzie jutro... ale zobaczył nasze miny... + Pana z kupka w gaciach i obiecał zadzwonić do szefa wszystkich szefów. 15 minut potem obiecał , że pies przyjedzie, jak mu skończą regulować ten nosek... Hurra! Da sie nie? Godzinke potem, przyjechała piekna czarna sunia Labradorka. Polubiliśmy sie nawzajem, ale troszke stracha mieliśmy z tymi narkotykami. Przecież nie mamy pojecia co się działo z tymi motocyklami przez kilka tygodni! Ci sie nas pytaja, czy mieliśmy kontorle podczas załadunku itd.... Tak sobie myślę, że jak tam coś ktoś wsadził, a mi wsadzili już jednego pracownika dopiero co w tej intencji, a drugiego ścigali dłuuugo... to mnie ani chybi bez pytania też wsadzą na kilka miesięcy do wyjaśnienia...wrrrr... Ale piesek, siadł dwa metry od maszynek i nic.... ani mrugnie... a ci nam każą demontować, otwierac itd... a on nic... Zapomniałem kluczyków, wiec musiałem sie włamać do kuferków... a on nic.... Odpuścili mi włamywanie sie do zbiornika paliwa i pod siedzenie..i udało sie w końcu! Tomka motocykla nam nie wydadzą, bo niezbedne jest upoważnienie notarialne! Pan ze spedycji obiacał Tomkowi, że sie da...ale to przecież było by bez sensu.... Bo nawet w filmach cos trzeba mieć...chociażby połowe banknotu hihihih. Ładujemy motocykle i wyszło, że czwarty i tak by sie nie wcisnał do cieżarówki! Płyty transportowe też kazali nam zabrać, więc dwie zmieściliśmy wieszając je pod sufitem nad motocyklami! Tak już o 19tej wyjechaliśmy z portu szcześliwi że sie udało, z przekonaniem, że nasza spedycja, to stado oszołomów, którzy pracuja w totalnym amoku bez ładu i składu.  Troszke już mnie sen zbierał, bo przecież za mną była nieprzespana noc... a tu qrna znowu wojna partyzancka z Misiakami. Nie lubię mieć dużo punktów na koncie, bo mnie to stresuje. W Warszawie jesteśmy o 12 w nocy... do Kielc docieram o 2giej i w końcu ide spać. Czwartek upływa mi szybko, na szkoleniach ludzi w Kielcach i wieczorem 1 Kwietnia o 21szej docieram z motocyklem do Domu! Tak kończy sie ta wyprawa. Teraz pozostaje mi zająć sie obróbką tysięcy zdjeć, które w porcie przegrałem z wyprawowego komputerka Pretora i czekać aż on skończy produkcję niemal profesjonalnego filmu z wyprawy. Motocykl powitałem z łezką w oku. Wszyscy są przerażeni jak bardzo jest brudny! A przecież nadal piekny.  Kolejny kumpel kupił motocykl wyprawowy, więc rośnie szansa , że kolejne wyprawy odbedą się z kimś z moich znajomych.  A teraz zabieram sie za zdjęcia, bo nawet 1000 słów nie zastapi jednego zdjęcia.
Wesołych jajek świątecznych!